Hoi allemaal,

Inmiddels ben ik sinds gisterenmiddag weer thuis! Dus netjes op de vijfde dag conform protocol naar huis kunnen gaan. Alle infusen en zenuwblokkades eruit en over op alleen pillen. Nog wel sterk spul, onder andere oxycodon. En hoewel ik niet zo van de pijnstilling ben, heb ik ze toch echt nog even nodig deze dagen😬 En het helpt me ook nog even tegen de fantoomsensaties zoals een slapende, brandende voet die er niet meer is, of een compleet been in een rare hoek.

's Ochtends eerst nog een nieuw zinklijmverband gekregen, omdat mijn wond een beetje had gelekt. Ik had het juiste T-shirt aan (zie foto), dus ik kon mijn chirurg uitmaken voor haai 😂 Gelukkig heeft hij dezelfde humor als ik, dus kon hij erom lachen. Hij had zelfs nog een bijdrage voor de amputatie-playlists ;-)

Ik had me voorafgaand aan de operatie voorgenomen (en daarover ook lopen pochen), dat ik lopend op krukken het ziekenhuis uit zou gaan, en dat is gelukt! Daar ben ik trots op en heel blij mee. Margot en ik moesten eerst nog langs de ziekenhuisapotheek natuurlijk voor snoepjes en ik wilde nog graag een tosti ergens in 1 van de restaurants van het Erasmus, dus we namen de lift van de 10e verdieping waar ik lag, naar de centrale hal en ik liep voor mijn gevoel tegen een enorme mensenmassa aan. Want het was lunchtijd en het Erasmus is een stad op zich.... Toen merkte ik dat ik alleen op een zeer rustige verpleegafdeling had geoefend met krukken en looprek, want dit vond ik niet fijn. Natuurlijk kijken al die mensen goed uit en gaan ze opzij, maar deze drukte was even wennen.... Dus toch in de rolstoel en zo naar de apotheek en de tosti (wat een saucijzenbroodje is geworden want de tosti's waren op 😉).

Maar Margot had nog wat hulpmiddelen bij de hulpmiddelenwinkel besteld dus ik ben bij de uitgang gaan wachten tot zij de auto rond heeft kunnen rijden en toen kon ik alsnog op krukken naar buiten lopen 😊

Ik moet zeggen dat het in de auto stappen toch wel even een uitdaging was met een lage, kleine, sportieve auto en dat het autorijden (niet zelf gereden natuurlijk) ook geen pretje was voor mijn stomp, maar gelukkig wonen we vlakbij.

En toen weer thuis. En nu meer dan 24 uur verder. Altijd weer even wennen. Niet dat het thuis niet fijn is, maar het ziekenhuis is een hele rustige, beschermde bubbel waarin ik maar 1 ding hoef te doen. En de eerste dagen na een operatie zijn sowieso raar en intensief. Dus ik vind het ook altijd wel weer fijn in het ziekenhuis. Alledrie moesten we dus even wennen dat ik weer thuis was. En de nacht was natuurlijk ook weer anders dan in het ziekenhuis. Vandaag dus rustig aan gedaan, braaf al mijn oefeningen gedaan en samen geprobeerd het juiste hulpmiddel op het juiste moment te gebruiken. En dan heb ik het over looprek, krukken etc, niet over mijn elektrische kurkentrekker 😂

Maar ook dat hebben we na een dag al veel beter door. Het belangrijkste blijft in alles kleine stapjes, niet teveel in 1 keer willen en kleine succesjes vieren als groot succes. Daar ook echt blij mee zijn. Zo heb ik vanochtend zelf op krukken koffie gezet en naar de slaapkamer gebracht om in bed op te drinken. Dat is allemaal wat omslachtiger dan als je twee benen hebt, maar lukt dus prima. En daar genoot ik even van.

En heel belangrijk: niet teveel willen doen nu ik weer thuis ben. Morgen is het pas een week geleden dat mijn been eraf gehaald is. Dus ik moet mezelf niet overschatten en genoeg rustmomenten pakken. ongeveer voor het eerst van mijn leven echt een keer gaan luisteren naar mijn lijf. Ik heb me ook voorgenomen om aardig te zijn tegen mijn stomp. Dat klinkt misschien gek maar dat was ik nooit tegen mijn knie. Toen ik nog tenniste sloeg ik uit frustratie regelmatig met mijn racket tegen mijn knie. Tot blauwe plekken aan toe.

Maar ik ben ervan overtuigd dat ik van deze nieuwe fase in mijn leven een succes ga maken en ga daar dus ook zoveel mogelijk voor doen. Dus zuinig op mijn stomp en de rest van mijn lijf genoeg rust gunnen, hoe moeilijk ik dat soms ook vind 😂💪

Ook al heeft zo'n herstelfase niet zoveel te maken met het normale leven waarin je alles doet, werken, uit eten gaan, sporten etc. voelt dit natuurlijk wel veel normaler dan in het ziekenhuis. En voelt het hebben van een half been voor mij nu al als het nieuwe normaal. Waar ik nog steeds heel blij van ben. Ja, op sommige vlakken is het behelpen, maar tot nu toe heb ik daar nog geen frustratie over gehad. Ik ben nog steeds blij dat ik geen been meer heb als blok aan mijn been... (slechte grap, ik weet het). Maar het is wel waar. Ik ben 15 kilo lichter maar voel me ook lichter en bevrijd. En daar word ik heel, heel blij van.

Ik heb al mijn rechterschoenen tijdelijk opgeborgen en zelfs dat voelt niet vervelend, maar voelt prima. Want dat is het voor nu. Als ik een prothese krijg haal ik ze weer uit de kast. En ik ga veel langer met een paar sokken doen vanaf nu, dus dat is wel weer voordeliger 😆

Ja ik heb nu nog veel pijn en ongemak, dus dat is vervelend, maar dat gaat een keer over. En dan ben ik helemaal bevrijd voor mijn gevoel. Ik voel zoveel perspectief, dat is heerlijk.

En ja, ik heb ook nog veel emoties. Maar het zijn vooral positieve emoties. Ik ben ook heel blij dat ze er nog steeds uitkomen. Het is niet zo dat ik de hele dag aan het huilen ben, maar heb een paar momenten per dag dat er veel uitkomt. En ook dat voelt bevrijdend.

Ik besef me ook dat ik heel veilig ben, met enorme steun van Margot en Xander en van alle familie en vrienden. Al jullie reacties en meeleven en positieve vibes zijn voor mij ook heel belangrijk en ik voel me daar door gedragen.

Dus iedereen nogmaals enorm bedankt daarvoor🙏🙏🙏

Tot snel,

Chris 1.5