Hoi allemaal,

Ben helemaal overstelpt door al jullie medeleven en interesse. Margot en ik vinden dat heel, heel fijn. Ik voel me een rijk mens. Allemaal cliché, maar allemaal enorm waar.

Ik merk dat ik alle energie deze dagen even op mezelf moet richten, op het verwerken van alle opgekropte emoties van het afgelopen jaar en eigenlijk van de afgelopen 27 jaar. Ik geniet van jullie appjes, dus blijf ze vooral sturen, ik ga ze ook allemaal weer beantwoorden, maar voor nu schrijf ik het even op deze manier van mij af en dan is iedereen voor nu ook weer op de hoogte hoe het gaat.

Hoe gaat het met me? Na de operatie heb ik veel pijn gehad, en het waren weer andere pijnen dan ik gewend was van mijn vorige operaties. Dus erg wennen. Ook fantoomsensaties, zoals een slapende voet die er niet meer is. Of een been dat door het bed heen bungelt. Rare gewaarwording maar ik merk dat ik mijn hersenen kan trainen om dat tegen te gaan.

De eerste nacht, was mede door de pijnstilling, euforisch. Ik had weer perspectief en voelde me geweldig. De dag begon goed maar ‘s middags had ik mijn eerste dip, waar ik enorm van baalde. Ik had graag naar mijn stomp willen kijken om dat besef ook visueel te maken, niet alleen qua gevoel. Maar het lukte niet.

Lia en Usha kwamen op bezoek net als natuurlijk Margot en Xander, waar ik van genoot, maar dat kostte me wel veel energie.

De tweede nacht heb ik redelijk geslapen maar gedurende de dag kwamen er steeds meer emoties omhoog. Ik besloot om even geen bezoek te ontvangen, omdat alles me heel veel energie kost. Alleen Margot en Xander. Ik wil iedereen graag zien, maar op dit moment lukt dat helaas niet. Margot kwam om 11.00 met goede koffie en samen hebben we naar de stomp gekeken. Ik voelde me vooral enorm opgelucht dat dat been er eindelijk af was. En prompt kwamen de tranen, van frustratie, van opluchting, van alles. Eigenlijk was ik heel blij. Op dat moment stapte de fysio binnen en kon ik direct gaan oefenen met uit bed komen en met een looprek lopen. Het viel ze op dat ik heel veel getraind had op 1 been, krachtoefeningen, balansoefeningen en lopen met krukken. Alle harde arbeid die ik samen met Kiethton heb gedaan, betaalde zich direct uit. ‘S ochtends was de eerste pijnstiller er al af (ketamine), dus alleen nog de twee zenuwblokken, paracetamol, naproxen en oxycodon.

Ook al geoefend met op mijn buik liggen de stomp naar beneden drukken (de stomp wijst gek genoeg omhoog).

Dus een hele goede dag. Alle artsen en verpleging vonden het ook geweldig dat ik een afscheidsfeestje had gehouden, heb alles verteld en had 1 van mijn T-shirts aan.

Vannacht weer redelijk geslapen, tot een uur of 6, toen veel pijn en ook weer veel emoties. Maar vooral veel perspectief en opluchting. Meer dan ik in jaren gevoeld heb. Ik ben blij.

Vandaag voor het eerst gedouched (heerlijk) en straks krijg een zinklijmverband en gaat 1 van de blokcatheters eraf. Als ik meer pijn krijg gaan ze dat opvangen met pillen. Ben benieuwd.

Tot snel allemaal.

Groetjes Chris 1.5