Het is 30 mei 2025. Ik lig op een operatietafel in het Erasmus MC. Er wordt me gevraagd aan een fijne plek te denken waar ik zou willen zijn voordat de algehele verdoving gaat werken en het eerste waar ik aan denk is ‘onze’ strandtent in Malaga, met een koud glas Albarino. Maar ik denk ook: Hier. Hier wil ik zijn. Op deze tafel in deze OK. Geen moment van twijfel. En toch rollen er een paar tranen uit mijn ooghoeken terwijl ik een mondkapje op krijg en eerst langzaam (paar keer zuchten) en dan ineens snel onder zeil ben.

Ik word wakker gemaakt. Vertrouwde gevoel van keelpijn (van de beademingsbuis). En veel pijn en ongemak. Veel meer dan ik gewend ben van eerdere beenoperaties. Er wordt tegen mijn slaperige hoofd verteld dat de operatie goed gegaan is. Mijn been is er dus af. Ik kijk naar beneden en zie dat mijn benen onder de dekens liggen en dat er inderdaad op de plek van mijn rechterbeen een instrument ligt. Mijn neiging is om mijn been op te trekken om plaats te maken maar dat lukt natuurlijk niet. Ik weet niet meer wat ik op dat moment voel, de pijn en het ongemak overheersen.Ik heb er lang over nagedacht wat ik zou doen als ik ‘s ochtends wakker zou worden op de operatiedatum, in het ziekenhuis aan zou komen, als ze me kwamen vertellen dat ik naar beneden mocht, etc. Ik heb natuurlijk een lange voorbereiding gehad, dus ik was overal op voorbereid, maar niet daarop. En niet op het moment dat ik mijn stomp voor het eerst echt zou bekijken. Uiteindelijk voelde ik me de hele ochtend, ondanks het lange wachten totdat ik aan de beurt was, kalm en bijna vastberaden. Geen moment van twijfel of ‘ik wil weg.’ Ik heb zelfs nog een beetje geslapen tijdens het wachten.Op de anesthesie kregen ze er weer geen infuus in. Dat gebeurt vaker bij mij, dus ik had er al rekening mee gehouden. Ik heb dus maar grapjes gemaakt met de anesthesie, verteld over het afslankfeestje etc. Dat werkte ontspannend, niet alleen voor mij, maar ook voor de anesthesisten. Maar niemand vroeg me of ik het zeker wist dat ik dit wilde. Ook de chirurg niet. Dat stadium was klaarblijkelijk gepasseerd. En bij mezelf ook geen twijfel. Geen moment. Natuurlijk wel spanning voor de operatie en wat me daarna te wachten zou staan. Daar lag ik dan. En eindelijk ging het gebeuren. Iedereen liep netjes het protocol af wat ze gingen doen (de chirurg vertelde dat hij een bovenbeenamputatie van het RECHTERbeen ging doen en dat hij de eerste zenuwblocks ging aanleggen zodra hij de zenuwen bloot had. Onder andere omstandigheden had ik de grap gemaakt dat het om mijn linkerbeen ging, en dan de verwarring bij al die mensen bekijken. Maar zo adrem ben ik niet op zo’n moment). Aan mij werd weer mijn naam en geboortedatum gevraagd.

Maar niemand stelde die ene vraag: 'Weet u het zeker meneer Kunkeler?’

Blijkbaar zat dat door al het knokken dat we de afgelopen jaren hebben moeten doen om op dit moment te geraken heel diep in mij.

Maar blijkbaar was het ook niet meer nodig om te knokken en kon ik mij eindelijk over geven. Vandaar de paar tranen. 

Het was mijn eigen Bevrijdingsdag.

Chris 1.5