It pays to keep fit💪💪💪

Niet om mezelf enorm op de borst te kloppen maar ik ben er wel trots op. Vorige week heb ik een wandeling van meer dan vier km op krukken gemaak met daarin de Willemsbrug en de Erasmusbrug, deze week een wandeling van iets meer dan vijf kilometer. Op krukken want volgende week krijg ik pas mijn prothese. Maar ik wil zo fit mogelijk zijn en blijven. En er zal altijd een moment zijn dat ik moet terugvallen op mijn krukken omdat ik mijn prothese niet aan kan. Door bv een wondje of een blaar op mijn stomp, of een andere reden. Dus het lopen op krukken moet tweede natuur zijn en blijven en dat lukt gelukkig aardig. En ik wil mijn grenzen steeds verleggen. Twee keer in de week naar Rijndam voor fitness en sportgroepen en één tot twee keer in de week trainen bij Kiethton. En dus wandelen. Meer dan in ik jaren heb gekund zonder pijn.

Bij Rijndam zijn de mede-patienten verbaasd dat ik zo goed op krukken loop. De meesten (van degenen die ik tot nu toe tegen gekomen ben) gebruiken hun rolstoel veel. Ook als ze al een prothese hebben. Iedereen zit in zijn eigen herstelfase, maar blijkbaar val ik in die zin op. Men vindt mij erg makkelijk bewegen en doen met mijn krukken. Ze vragen dus ook altijd hoe ik dat doe. En mijn antwoord is steevast: oefenen. Ik heb het al veel vaker verteld in mijn blogs, ik had de kans om mij fysiek en geestelijk voor te bereiden en ik wil iedereen die een amputatie (of een andere operatie) moet ondergaan met klem aanraden om zo fit mogelijk te zijn. Als je doodziek bent, is dat natuurlijk niet mogelijk. Hoewel je altijd iets kan doen. Tijdens mijn chemo kon ik ook weinig, maar ben toch met Kiethton wat met gewichten in de weer geweest. Het stelde weinig voor, maar voor mijn geestestoestand was het wel essentieel. En toen ik stopte met de chemo, konden we meteen doorpakken met het opbouwen van echt trainen. En als je door een ongeluk een amputatie moet ondergaan, kun je je natuurlijk niet voorbereiden, maar, zoals voor iedereen in het algemeen geldt: hoe fitter je bent, hoe beter je zo'n operatie en herstel doorkomt. Al doe je maar een paar keer per week een paar oefeningen om je core sterker te maken. Daar haal je al zoveel uit. Begrijp me goed, ik heb dat ook niet altijd gedaan, want ik heb mijn hele leven veel gesport en vond dat niet nodig. En toen ik steeds minder kon had ik slechts bij vlagen de motivatie. Pas toen ik weer wat kon na de chemo en de amputatie in zicht kwam, ben ik dat gaan doen. Toen heb ik aan Kiethton gevraagd of hij oefeningen wist om me zo goed mogelijk voor te bereiden. Dus dat betekende eindeloos oefenen met opstaan op 1 been zonder handen, veel buikspieroefeningen, borst, armen. Alles. Ook het doen van oefeningen met gewichten op 1 been. En zelf ben ik op een gegeven moment veel gaan wandelen met krukken, om daar aan gewend te raken. Voorheen liep ik nooit met krukken, maar noodgedwongen ben ik dat wel gaan doen. Dat gaf me meteen de motivatie om dat te oefenen, ook zonder mijn rechterbeen te gebruiken.

Wat me opgevallen is, is dat niemand tegen mij gezegd heeft dat het verstandig was om me fysiek zo goed mogelijk voor te bereiden op de operatie. Iedereen beaamde wel dat het verstandig was, maar ik heb het zelf bedacht en Kiethton heeft voor mij alle oefeningen uitgezocht. Ik snap dat niet iedere amputatie zo gepland en voorbereid kan worden als de mijne, maar een deel toch wel? En juist dat deel kan, mits fysiek verder in redelijke staat, zich heel goed voorbereiden. En dat betaalt zich uit na de operatie en in het herstel. Het feit dat ik vrijwel direct na de operatie alweer op krukken liep, vond ik een zegen. Dan hoefde ik niet in de rolstoel. Daarnaast duurde de overgang van ziekenhuis naar Rijndam ongeveer drie weken. In die drie weken ben ik zelf weer gaan sporten en wandelen, want ik wilde mijn fitheid terug na de operatie.

Inmiddels ben ik alweer een paar weken aan het revalideren bij Rijndam en word ik begeleid door een team van hele goede en fijne professionals. En daar word ik heel vrolijk van. Mijn hele week staat in het teken van revalidatie, zowel geestelijk als fysiek. Alle aandacht en energie gaat daar naar uit. Zoals ik al eerder schreef ben ik 27 jaar aan het verwerken. Pas nu begint het ook een beetje door te dringen hoe bizar het eigenlijk is dat ik ervoor gekozen heb om mijn been eraf te laten halen. Dat de situatie zo nijpend voor me was zonder zicht op een oplossing.

Ook dat brengt emoties met zich mee die er mogen zijn en onderdeel uitmaken van mijn verwerkingsproces. Maar dat kost energie.

Ik heb een periode heel slecht geslapen, met heel veel onrust in lijf en geest. Dat gaat iets beter, maar het is nog steeds maar een paar uur per nacht. Fantoompijnen heb ik gelukkig niet meer, maar nog wel fantoomsensaties zoals een brandende en prikkende rechtervoet die ergens halverwege mijn niet meer bestaande kuit zweeft. Overdag is dat prima uit te houden, maar 's avonds, als lijf en geest moe zijn, wordt het heel oncomfortabel. Dus ik doe nog steeds iedere dag alle spiegeloefeningen en andere oefeningen om mijn hersenen te trainen dat ik geen been meer heb en dat er geen signalen meer naartoe hoeven. En EMDR bij de psycholoog. Iedere dag is dus gevuld met het doen van veel oefeningen, zowel voor lijf als voor geest. Het is een lang proces, maar ik ben er van overtuigd dat dit gaat werken. Ook daarom ben ik blij dat ik me niet alleen fysiek, maar ook geestelijk op de operatie heb voorbereid. Werken lukte geestelijk gezien even niet, dus ik ben mijn werkgever dankbaar voor de coulance. Verder heb ik veel sessies met de psycholoog van Rijndam gehad ter voorbereiding. En dat heeft allemaal geholpen. Ook het afslankfeestje waarin we met familie en vrienden met veel zwarte humor afscheid hebben genomen van mijn been heeft daarin enorm geholpen. En niet te vergeten het weekje Malaga samen met Margot waarin we heel veel gepraat hebben over heel veel dingen maar zeker ook de aanstaande amputatie.

Ik heb veel naar informatie gezocht over het voorbereiden op een amputatie en zeker nuttige informatie gevonden. Maar ik ben nergens al deze dingen zo concreet tegen gekomen. Graag zou ik mijn ervaringen op meer manieren willen delen met mensen die een vergelijkbaar traject als ik moeten ondergaan of hebben ondergaan. Dus wie weet ligt er binnenkort wel op meerdere plekken een folder met mijn tekst 😊 bij de patientenvereniging, bij Rijndam, Erasmus MC, op fora, etc.

En ja, welke muziek past het best bij het gevoel dat ik heb als ik aan het wandelen ben op mijn krukken? Natuurlijk de filmmuziek van Rocky. Lekker afgezaagd en bombastisch maar met wat zelfspot over mijn ene been best wel toepasselijk 😀😂 Mijn armen de lucht in als ik de Erasmusbrug heb geklommen, zoals Rocky deed bovenaan de trappen doe ik niet hoor 😂😂😂

https://open.spotify.com/track/7iXYRR70wewzVYzWScm99j

Maandag krijg ik mijn prothese🦿🦿🦿🦿!!!!!!!!

Tot snel!

Groetjes

Chris 1.5