Onafhankelijkheidsdag (met dank aan Gustaaf/Gaston voor de term)Vorige week maandag was het zover: ik heb mijn prothese aangemeten gekregen🦿. Weer opnieuw leren lopen met eerste stapjes. Eigenlijk als een kind. Dat is wennen op mijn 53e 😉 

Maar het zijn ook eerste stapjes richting een grotere onafhankelijkheid. Want hoe goed ik me ook red op krukken, ik ben natuurlijk beperkter dan zonder krukken. Mijn handen zijn niet vrij, en momenteel ben ik van anderen afhankelijk als ik verder weg wil. Of met spullen de trap op en af wil in een ander huis. Fietsen gaat nu nog niet, alleen nog op een hometrainer. Dat verandert straks wel. Dan loop ik op twee benen en heb ik minimaal 1 hand vrij. Nu red ik me ook wel, maar het is natuurlijk beperkter. Ik stop alles in een rugzak of loop heel voorzichtig met een kop koffie.

Ik vind lopen op krukken stiekem niet erg, het is ook een extra fysieke uitdaging waar ik nu van geniet. En het gaf me al zoveel bevrijding de afgelopen weken 😊 Maar het uiteindelijke doel is natuurlijk weer lopen op twee benen. En daar is de prothese voor.

Dus afgelopen maandag om 13.00 meldden we ons netjes bij Rijndam revalidatietechniek, bij de orthopedisch instrumentenmaker. Ook weer een geweldige professional die enorm begaan is en zijn vak ontzettend leuk vindt. Heerlijk. Om 16.30 gingen we de deur weer uit. Met een prothese. Mijn hoofd tolde van alle informatie en van wat ik zojuist gedaan had. Namelijk gestaan op twee benen en een beetje gelopen. Eerste stapjes, als een peuter. Dat was een hele bijzondere ervaring nu ik zo ontzettend gewend ben om op 1 been te staan. Het hele proces van het maken van de koker was trouwens ook heel bijzonder. Voor de geïnteresseerde techneuten: we hebben alle foto’s van alle stappen, maar het zijn er best veel ;-) Op de foto hierboven zie je een kleine impressie. Er werden meerdere lagen om mijn stomp gespannen, heel strak, en uiteindelijk werd er twee-componenten hars in gespoten, dat warm was en direct uithardde. Dat is de uiteindelijke koker geworden. De koker en de prothese blijven trouwens zitten doordat het vacuum trekt op mijn liner. Ook erg knap hoe dat werkt. En nu heb ik weer een been. Niet meer van 11 kg, maar van 4 kg. Dat scheelt. En zoals je op de foto kunt zien, is het ook een goede champagnekoeler😄

Dat ik nu mijn prothese heb, betekent helaas niet dat ik direct lang erop kan gaan lopen (als me dat al zou lukken). Ik heb een opbouwschema gekregen, net als bij de liner. De eerste dag mocht ik de prothese 2 x een half uur aan, waarvan ik maar een half uur mocht belasten. En dan iedere dag een beetje meer. Zo kan mijn stomp langzaam wennen. Maar het feit dat ik dat ding heb, en dat ik er direct op kon staan en tussen de brug zelfs op kon lopen, gaf voor mij een waanzinnig gevoel van voldoening en onafhankelijkheid. 30 mei 2025 was mijn bevrijdingsdag, die ik vanaf nu ieder jaar zal vieren. Maar 28 juli 2025 is mijn onafhankelijkheidsdag💪🦿

Om Gustaaf/Gaston maar weer eens te quoten: One small step for man, one giant leap for the same man.

Dus inmiddels ben ik al een week aan het opbouwen en iedere dag oefeningen aan het doen om goed te leren lopen met de prothese. En dat blijkt best een klus 😅 ik moet mijn rechterbilspier, rechterhamstring en core goed gebruiken. Waar ik met links niet na hoef te denken moet ik dat nu wel weer. Op het filmpje onder het blog is dat ook te zien aan mijn gezicht, uiterste concentratie om een paar meter te lopen 😬 Ik mag alleen nog lopen tussen de brug bij Rijndam, als mijn fysio er bij is. Maar thuis moet ik ogenschijnlijk simpele oefeningen doen, die niet zo simpel blijken te zijn. Mijn core is echt wel sterk, maar mijn rechterbil en hamstring niet. De afgelopen jaren heb ik die steeds minder gebruikt en de afgelopen twee maanden al helemaal niet (behalve bij alle core-oefeningen natuurlijk). Dus nu moet dat aan de bak, maar mijn hersenen ook. Want die vragen zich duidelijk af: hoe ging dat ook alweer, dat lopen met twee benen?? 😳 Dus bij iedere stap nadenken, de juiste opdrachten geven aan de juiste spieren, en uitvoeren. Je snapt dat dat best vermoeiend is. Dus ik wordt gedwongen af en toe te gaan zitten. En het betekent dat ik steeds mijn stomp en litteken heel goed moet controleren op blaren, schuurplekken of andere irritaties.

Maar dit betekent allemaal wel dat het tijdperk van de bionische man is aangebroken. Nu ben ik echt Chris 1.5. Ik had al een titanium plaatje op mijn rib maar nu dus echt een bionisch been🦿. Van Margot en Xander kreeg ik dus op independance day een symbool uit mijn jeugd: de bionische man van 6 miljoen 😊. Naar de serie uit de jaren '70 over de astronaut die na een ongeluk omgebouwd werd tot bionische man. Ik ben alleen bang dat alleen de 50+ers onder jullie dit wellicht zullen kennen 😂

Het triggerde Iwan ook om mij het volgende nummer toe te sturen 😂: https://open.spotify.com/track/1Os1gzLBOkTltnw78sGbNy Bionic man van the Merrymen.

Tot slot nog over inspiratie en bewegen: ik zag twee weken geleden bij Vive le Vélo een Belgische para-atleet die net als ik zijn rechterbeen had laten amputeren vanwege een tumor. Hij was daarvoor al triathleet maar had zich na zijn amputatie volledig gestort op prof-fietsen op 1 been. Zijn stomp zit in een koker die vastzit aan zijn zadel. De dingen die die gozer doet, zijn echt geweldig. Hij fietst op de baan, maar doet af en toe ook een mud-trail van 200 km! Geen idee of ik zover wil gaan, maar het gaf me wel inspiratie. Dus ik zit inmiddels ook op een hometrainer om met 1 been te fietsen, en dat is heel zwaar ….. Hoe goed getraind mijn linkerbeen ook is, het is veel zwaarder dan fietsen met twee benen. Ook al deed ik dat toen ik twee benen had eigenlijk ook al grotendeels. Maar wel op een elektrische fiets. Dus ik moet nog even verder trainen. De eerste keer kon ik amper 10 minuten volhouden, en moest ik regelmatig stoppen vanwege kramp. Maar de dag erna ging dat al een heel stuk beter. En de dag daarna hield ik het al een half uur vol, zonder te stoppen. Allemaal op de lichtste weerstand, maar je moet ergens beginnen. En nu met prothese heb ik het ook gedaan en dat is alweer makkelijker. Want door de zwaartekracht (de prothese weegt 4 kg) wordt het rechterpedaal gewoon naar beneden gedrukt. En door de zwaaibeweging van de trapper gaat de prothese ook wel weer omhoog. Ik moet alleen zorgen dat de voet goed vastzit op het pedaal, anders glijdt hij er zo vanaf en dat voel ik natuurlijk niet ;-) Het fietsen is met ‘twee’ benen ook een stuk rustiger qua houding. Het bracht me direct terug naar toen ik nog regelmatig op de racefiets zat. Mijn bovenlijf volledig in rust en benen in een vast ritme ronddraaien. Zonder prothese ben ik net een kiepwagentje op de hometrainer, mijn lijf en stomp gaan alle kanten op 😂

Inmiddels heb ik bij Rijndam ook weer voor het eerst gezwommen en dat was heerlijk! Staan in water op 1 been is heel makkelijk, het zwemmen is best lastig. Als je je core niet aanspant, dan kantel je om je as en tijdens het zwemmen heb ik een enorme afwijking naar links, dus in een rechte lijn zwemmen zit er niet in 😂 Maar wel heerlijk om weer te doen. Dit staat nu wekelijks op het programma. En eind van de week heb ik een afspraak met een sport-agoog bij Rijndam om te verkennen welke sporten ik nog meer wil gaan doen en dus oefenen. Zo ontzettend gaaf om allemaal weer te doen!

Mijn eerste stapjes zagen er zo uit:

Drie dagen later ging het al wat beter:Op de hometrainer met prothese:Tot snel!!!
Bionische Chris 1.5