Vallen, opstaan en weer doorgaan!

Inderdaad, net als 70% van de geamputeerden ben ik er ook niet aan ontkomen: mijn eerste valpartij. Op mijn muil gegaan. En ik vond dat in meerdere opzichten geen fijne ervaring, kan ik je verklappen.

Het ging namelijk erg goed. Ik deed alles op krukken, gebruikte mijn trippelstoel alleen 's avonds en 's nachts als ik moe was en de coördinatie minder werd. De rolstoel staat in een hoekje te verstoffen. Ik was ook heel erg zeker op mijn krukken en had geen moment meer het idee dat ik zou vallen. Ook al is dat een paar keer echt wel bijna gebeurd, met name 's nachts als ik slaapdronken op krukken naar de wc ging.

Tot zondag. Een combinatie van slaapgebrek, een beetje moeten haasten, onoplettendheid en mijn eigen overmoedigheid (want ik kan prima alles op krukken). Ik bleef met mijn kruk haken in de drempelverhoger bij de badkamer, waar ik al half in stond terwijl ik aan het praten was. Toen ik de badkamer in wilde gaan om mijn tanden te poetsen, maakte ik dus een halve zwaai voorwaarts maar mijn kruk ging niet mee. Dus ik voelde dat ik dat ging opvangen met mijn rechterbeen, maar ja, die heb ik niet meer. Dus ik dacht FUCK en daar lag ik. Megageschrokken en doodsbang dat er iets ernstigs met mijn stomp zou zijn. Ik was namelijk met mijn stomp op mijn kruk terecht gekomen.

Dus het deed best pijn (later ook op andere plekken in mijn lijf, maar gek genoeg voelde ik die op dat moment niet, alle aandacht ging uit naar mijn stomp. Ook fantoompijnen bestonden even niet, daar hadden mijn hersenen geen ruimte voor). Een druppel bloed op mijn litteken, maar gelukkig geen ernstige verwonding.

Maar wel een gekrenkt ego. Want dit zou mij niet meer gebeuren dacht ik nog, want op krukken lopen op 1 been is heel makkelijk, had ik ondervonden. Dus het voelde ook alsof ik teruggefloten werd.

Margot en Xander schrokken zich natuurlijk ook rot, Margot zag het gebeuren en Xander hoorde het gebeuren. En er kwam bij mij direct een stortvloed aan emoties uit, wat natuurlijk helend werkt, maar om eerlijk te zijn had ik liever een andere aanleiding gehad ;-)

Uiteindelijk gaan douchen want we hadden voor mijn doen een druk programma die dag, wat ik ook gevolgd heb. 's Avonds de stomp weer bekeken en we zagen niets geks. Geen zwelling, geen blauwe plek, geen wond. Dus dat is mooi. Maar het deed wel ongelooflijk veel pijn om de stompkous er terug op te doen. In de nacht op de momenten waarop ik niet sliep, natuurlijk gaan piekeren. Want wat als ik mijn been gebroken heb? Of iets anders? Gedachten waar je niks aan hebt, maar die midden in de nacht natuurlijk altijd op komen.

Dus maandag naar Rijndam gebeld, de revalidatie-arts gesproken en zij heeft mij gerustgesteld: alle klachten die ik er aan over gehouden heb, zijn vervelend, maar zijn niet ernstig. Het is maar heel zeldzaam dat iemand iets breekt na een val, en zoals ik al eerder schreef: 70% van de geamputeerden valt één of meerdere keren in het eerste jaar. Gisteren had ik een afspraak bij de fysio bij Rijndam en zij heeft mijn stomp ook nog bekeken. Er zat wel veel meer vocht in helaas, maar op de drukpunten had ik geen pijn, dus ik hoef me geen zorgen te maken. De oefeningen die pijn doen, even rustig aan doen de komende dagen. Maar geen blauwe plekken (nog) of andere gekke dingen.

Dus helaas toch kleine setback in mijn herstel (en dat haat ik), want dit was geen fijne ervaring. Wel eentje die erbij hoort, die bijna onontkoombaar is (als je actief wil zijn als flamingo), en die me wel met mijn ene been weer op de grond heeft gezet. Letterlijk. Dus, zoals een vriend van me zei, hopelijk pakt deze ervaring in mijn voordeel uit. Voor nu heb ik er de les uit getrokken dat er niets veranderd is in mijn mobiliteit met krukken. Ik kan dat nog even goed als voor mijn valpartij. Maar ik moet het wel weer bewuster doen. Want dat was ik kwijtgeraakt. Dus mijn streven is nu om nooit meer te vallen, zonder dat ik aan mijn mobiliteit op krukken of straks de prothese torn. Misschien een beetje hoog gegrepen, maar je moet iets nastreven toch? 💪

Maar ja, eigenlijk wilde ik dit onderwerp natuurlijk helemaal niet hebben voor mijn volgende blog. Ik wilde veel liever vertellen dat ik afgelopen vrijdag een eerste stompmeting heb gehad van de instrumentenmakers van Rijndam. Nog niet voor een prothese, dat komt nog, maar wel voor een stompkous. Dat is een soort luchtige (gelukkig😅) steunkous met een band om je middel tegen het afzakken (een soort jarretel). Dat helpt tegen het vocht in de stomp en het helpt om de stomp te vormen. Op de foto zie je dat ik hem voor het eerst aan heb. Er zullen nog vele metingen volgen omdat de stomp nog dunner zal worden en ik liners moet gaan passen en uiteindelijk natuurlijk een koker voor de prothese.

Ook wilde ik veel liever vertellen over de stabiliteitstest (AMPnoPRO-test) die ik gisteren heb gedaan en die me ingedeeld heeft in de K4 klasse voor een prothese (Has the ability or potential for prosthetic ambulation that exceeds basic ambulation skills, exhibiting high impact, stress, or energy levels. Typical of the prosthetic demands of the child, active adult, or athlete). Dit is de hoogst mogelijke uitkomst uit deze test, ik haalde 39 van de 42 punten. Het heeft een voorspellende waarde voor hoe mobiel en stabiel je gaat zijn met een prothese. Dus ik ben heel blij met deze score want dat is een goed voorteken of ik alle doelen die ik straks heb met een prothese ook daadwerkelijk ga halen 😀💪🦿. De test kun je met en zonder prothese uitvoeren, ik heb hem natuurlijk zonder prothese uitgevoerd. Mocht je geïnteresseerd zijn: https://www.physio-pedia.com/Amputee_Mobility_Predictor

De test hield onder andere in opstaan uit een stoel op 1 been zonder de armleuningen te gebruiken, stilstaan op 1 been terwijl ik duwtjes kreeg zonder om te vallen. Lopen met krukken op verschillende snelheden, objecten ontwijken, traplopen etc. Het meeste doe ik al, of had met Kiethton geoefend. Ook hier gold weer dat het vele oefenen vóór de operatie zijn vruchten afwierp. Het enige wat me niet lukte maar dat kan ik dus meteen gaan oefenen, is stilstaan op 1 been met mijn ogen dicht. Ik was direct mijn evenwicht kwijt. Met ogen open geen probleem, dan kan ik mijn zicht fixeren op een punt schuin voor me, maar met ogen dicht is dat anders. Ik probeerde het nog te visualiseren, maar helaas. Ach, er moet altijd iets zijn om aan te werken, anders wordt het saai ;-) Mijn fysio werd ook vrolijk van de uitslag, vooral omdat ik natuurlijk hoge doelen heb gesteld om te halen en zij er is om mij daar naartoe te begeleiden.

Waar ik het ook over wilde hebben is de hitte. Dit is natuurlijk een veelbesproken onderwerp deze dagen. En nee ik ga het niet over eventuele klimaatsveranderingen hebben. En ik weet dat veel mensen natuurlijk last hebben van de warmte deze dagen. Maar vóór mijn operatie had ik daar toch echt veel minder last van. Dus dat is raar. Misschien is mijn lijf nog aan het herstellen van alles, dat zou goed kunnen. Maar ik heb het een beetje opgezocht en wat blijkt: geamputeerden kunnen de warmte slechter reguleren omdat er minder lijf aanwezig is. Daar had ik nooit bij stilgestaan. Dat betekent dus wennen aan een nieuwe warmte regulatie. Dus dat is goed om te weten. Dan kan ik daar dus rekening mee houden, op veel verschillende manieren. Ik moet alleen nog even bedenken welke manieren ;-)

En waar ik al steeds over wilde schrijven zijn kleine dingen die vanaf nu anders moeten. Triviale dingen die ik met twee benen op een bepaalde manier deed, maar die met 1 been niet meer zo lukken. En dan heb ik het echt over triviale dingen, niet het zetten van koffie en het lopen met koffie en krukken waar ik al eerder over schreef. Nee dan heb ik het er bv over dat ik nu iedere nacht ruzie heb met mijn dekbed en laken. Ik ben al 53 jaar gewend om al liggend, met twee benen mijn dekbed of laken goed te leggen. Blijkbaar gebruikte ik daar een eenvoudige techniek voor. Maar wel één waarvoor ik twee benen nodig heb, ben ik achter. Ik krijg namelijk met geen mogelijkheid met 1 been het laken of dekbed over me heen 😂 Dus dat moet dan met de handen. Een ander voorbeeld is het aanschieten van een slipper of een schoen. Voorheen kon ik dat staand. Tegenwoordig niet, want ik heb nog maar 1 slipper of schoen aan te trekken en daarvoor moet mijn voet natuurlijk van de grond. Als ik met krukken sta, kan ik dat nog wel eens balanceren, zeker met een teenslipper. Maar met schoenen lukt dat niet. Dat geldt ook voor het uittrekken van schoenen. Als je dat zonder handen wilt doen, moet je met je andere voet die hiel van de schoen waar je voet uit moet tegen houden. Maar ja, die heb ik niet meer. Heb het al met een kruk geprobeerd, maar dat lukt alleen als de schoen heel los is. Kleine, alledaagse dingen die er al 53 jaar ingesleten zijn, dus iedere dag heeft weer een kleine uitdaging voor zich. Maar dat betekent wel dat als het me op wat voor manier dan ook lukt, ik weer een overwinninkje behaald heb💪🥳

Vrijdag staat nog een fysio- en ergo-sessie op de planning en vanaf volgende week dinsdag gaat de revalidatie echt los. Dan krijg ik een fitness groep en een een prothesiologiegroep. Ik heb me er nog niet in verdiept wat ik daar ga doen, dus ik ben heel benieuwd!

Oh ja, had ik al eens gezegd dat het één van de beste beslissingen uit mijn leven is geweest om mijn been te laten amputeren? Ik ben nog steeds zo blij dat ik het heb laten doen. Ondanks mijn eerste valpartij (die echt kut was) is er zoveel nieuws voor me te ontdekken en zie ik oneindig veel mogelijkheden voor een geweldig leven 😎😃

Deze week heb ik sinds mijn valpartij veel naar dit nummer van de afslank playlist geluisterd:

Simple Minds - Alive and Kicking https://open.spotify.com/track/3yD272quA0vqP500G8qEX5?si=wg4N8V7KTLCPsPCeYF8Xjw&context=spotify%3Aplaylist%3A1F1YfJyi1gPvcI6ki7Fwm2

What you gonna do when things go wrong?

What you gonna do when it all cracks up?

What you gonna do when the flames go up?

What's it gonna take to make a dream survive?

Stay 'till your love is

Until your love is alive

Alive and kicking!

Tot snel!

Chris 1.5