Hoi allemaal,

Morgen ben ik alweer een week thuis, de tijd gaat snel voor mijn gevoel. Voor mijn gevoel doe ik ook nog niet ontzettend veel, dus er was ook niet zoveel te melden de afgelopen dagen ;-) Toch gaan de dagen best snel voorbij. Ik ben natuurlijk ook nog snel moe, hoe goed het ook gaat.

Afgelopen vrijdag en vandaag ben ik teruggeweest in het ziekenhuis voor vervanging van het zinklijmverband om mijn stomp. Totdat de hechtingen eruit gaan, moet dat twee keer in de week. Dit is enerzijds om de wond te laten helen, anderzijds om de stomp in een mooie vorm te krijgen zodat hij straks mooi in een koker past.

Degene die mijn verband verwisselde was verbaasd dat mijn amputatie pas de 30e was geweest, omdat hij vond dat ik goed loop op krukken en hoe de wond geneest. De revalidatie-arts van Rijndam belde me vanmiddag om te vragen hoe het gaat en ook zij was positief verrast door wat ik allemaal al doe. Dat is altijd fijn om te horen!

Ik ben helaas nog niet begonnen met revalideren in Rijndam, dat is pas over twee weken. Dat duurt me te lang, dus ik ben vanmiddag alweer met Kiethton een half uurtje met gewichten in de weer geweest. Grotendeels zittend, maar 1 oefening met gewichten ook alweer staand. Ik wil niet verslappen, dat zou ik zonde vinden. Daarna natuurlijk doodmoe, maar wel weer een kleine overwinning, binnen 10 dagen na de amputatie💪

Het weer is natuurlijk niet denderend geweest de afgelopen dagen, maar gisteren was het uiteindelijk best mooi weer, dus ik ben voor het eerst naar buiten geweest. Even samen een rondje wandelen. De rolstoel hebben we maar meegenomen voor de zekerheid, maar gelukkig had ik die niet nodig (alleen om even een paar minuten in uit te rusten). Het rondje was niet zo groot als ik vóór mijn operatie gewend was op krukken, maar als eerste rondje was ik helemaal blij. Zie ook de foto’s.

Volgens mijn horloge was het maar makkelijk en kan ik dus veel verder ;-) De volgende uitdaging!

De pijn is redelijk onder controle, ik kan, met name overdag, met minder pijnstillers af. ‘s Nachts is nog een ander verhaal. Dan heb ik ook meer last van fantoompijnen. Overdag heb ik natuurlijk afleiding en kan ik alle fantoomsensaties wegdenken, maar ‘s nachts in bed is dat veel lastiger. Dus de nachten zijn nog wat rusteloos.

De dagen gaan voorbij met een afwisseling van inspanning en uitrusten. Ik probeer echt iedere middag even op bed te gaan liggen om wat te slapen. Dat bevalt tot nu toe prima en de dagen duren ook niet zo lang. Concentratie is nog wat lastig door het herstel en de pijnstilling.

Nu ik weer een beetje buiten kom, kom ik natuurlijk ook de eerste buurtbewoners tegen. Men reageert eerst met een pijnlijk, verschrikt gezicht (ze moeten logischerwijs duidelijk wennen), dus ik zeg maar snel hoe blij ik er mee ben, dat helpt altijd. Dan merken ze dat ik het zelf helemaal niet erg vind, dus dat maakt het gesprek een stuk makkelijker. In het ziekenhuis word ik ook bekeken, maar een deel van de mensen werkt daar en is dus wel iets gewend, dat scheelt ;-)

Maar het mooiste was het ongeveer drie-jarig meisje dat we in onze gemeenschappelijke garage tegen kwamen met haar oma, die luidkeels aan haar oma vroeg wat voor raars er met die meneer aan de hand is😂Haar oma maakte haar excuses, maar we waren het er alledrie eigenlijk over eens hoe heerlijk het is om onbevangen dingen te kunnen vragen. Dan is er niet zo'n beladenheid.

Om ons en vooral Margot wat te ontlasten is Lia al een keer verse maaltijden komen brengen, samen met koekjes van Usha. Dus de vriezer zit vol en we hebben er al een paar keer heerlijk van gegeten.

Ik heb natuurlijk een hele reeks hulpmiddelen in huis, want helaas kun je op 1 been niet zonder hulpmiddelen het leven door: rolstoel, trippelstoel, toiletverhoger (gebruik ik niet), toiletstoel, looprek, rugleuning voor in bed, douchekruk, drempelverhogers...... en krukken, maar die had ik al. Mijn favoriete hulpmiddelen zijn mijn krukken (het loopt heel erg lekker zo met een been minder), de trippelstoel voor als ik moe ben, dus vooral 's avonds, en de douchekruk (omdat ik die zowel in de douche als in de badkamer kan gebruiken en toch gemakkelijk op kan staan om dingen staand te doen). Het looprek gebruik ik eigenlijk alleen naast mijn bed, zeker 's nachts en 's ochtends is dat stabieler om me aan vast te houden als ik opsta dan krukken, of uberhaupt zonder iets natuurlijk.

Geestelijk gezien gaat het eigenlijk ook goed, natuurlijk heb ik nog steeds regelmatig momenten dat er emoties vrijkomen, maar dat laat ik maar gebeuren. Verder ben ik eigenlijk heel erg in rust met mezelf en de situatie, en voel ik me nog steeds heel licht en blij. En vol perspectief. Het is nu al veel beter dan het was vóór mijn operatie. Laat staan als ik straks een prothese heb.

Maar nog veel leuker: ik merk dat het me lukt om weer mensen te zien, dus wie langs wil komen is van harte welkom! Ik ben blij om jullie te zien. Gewoon even appen, dan spreken we af. Ik kijk er naar uit!😎😃😃

Tot snel!

Chris 1.5